امشب

در تنهایی و سکوت

میان بهت و حیرت

عشق و غرور ٍ من

ایران سراسر اتفاق و پر از حادثه است.

که در روند ٍ لحظه های تاریک ٍ تاریخ ، بارها و بارها ...

شکسته !

زخم خورده !

بغض کرده !

لرزیده !

سوخته !  

گریسته !

اما ... از پای نیفتاده . 

عشق ! 

رنج و درد ٍ عشق !

هدیه ی خدای بی همتای خرد و عدالت است .

و ایران مملو از درد و رنج ، زائیده ی عشق است و زاینده ی عشق!

در بازی های تلخ و شیرین ٍ تاریخ و سرنوشت .

در اوج توفانهای ریشه برانداز ٍ سهمگین . 

در بستر ٍ زلزله های مخرب و ویرانگر .

در هیاهوی بی گریز ٍ سیل های بنیان برافکن ...

ایران مانده است و می ماند .

چون عشق زنده است.

چون ایرانی ، ایرانی است.

ایران! یعنی عشق سرخ .

عشق! یعنی ایران ٍ سبز .

ایران ٍ من !

ایران فردوسی است و حماسه.
ایران حافظ است و عشق.
ایران مولوی است و معرفت.
ایران عطار است و عدالت.
ایران خیام است وصداقت.
ایران فرغانی است و حقیقت.
ایران فرخی است و آزادی .
ایران بابک است و قیام.
ایران افشین است و عصیان.
ایران مازیار است و طغیان.
ایران مزدک است و جسارت.
ایران کاوه است و شورش.
ایران آرش است و رهایی.
ایران دار است و سربداران.

ایران ٍ من !

نگاه کن !

بلند شو !

گریه نکن .

تو دردها و رنجها را بارها و بارها دیده ای .

تو آمدن و رفتن ٍ بیگانگان را بارها و بارها حس کرده ای .

تو با سوز و زخم

با ظلم و ستم

با خون و فریب

با بحران و جنگ

بیگانه نیستی !

چشمهایت را نبند .

در خود نشکن .

بخند و بمان .

چون !

عشق هرگز نمی میرد .

باور کن ! عشق مردنی نیست .

عشق رفتنی نیست .

پ.ن۱: ننگ ... ننگ ... ننگ ...

پ.ن۲: باز هم می خوان فریاد ٍمونو تو گلو خفه کنن !

ب.ن : من اگر برخیزم ، تو اگر برخیزی ، همه بر می خیزند ...