بهار

بهار که می آید . ازدل خاک سیاه . دامن دامن. گل به بار می آید. از زیر برف سنگین و سرد زمستانه . بنفشه کمر راست می کند . چشم بر بار ابر بهاران . رگبار اشک شوق میزند بر سجاده دشت گل سرخ قامت می کشد در قبله گاه عشق . از هرم نفس های مهر . تن سرد زمین جان می گیرد. از مرزهای سر زمین ( دارا ). بوی جان (آرش) میگیرد.و حلول میکند در مشام باستانی نوروز .در فضای اهوارائی زاد بوم (کورش) و سرود هائی اوستا بار دیگر نیکی را هدیه میکند به رفتار .... گفتار .... کردار .... باکدلان ایران زمین ما..... سجاده نشین بامداد فروردینم            

(( راز لیلی ))

زیرا

...

مرحوم مشیری می گوید:
بگذار سر به سینه من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را
شاید که بیش از این
نپسندی به کار عشق
آزار این رمیده سر در کمند را

دوستان خوبم نوشتن سخت است آگر بخواهي از دل بنویسی که غیر از آن نه نوشته که نشخوار است و البته من نه نویسنده ام و نه مدعی آن که قطره ای هستم ناچیزو نقطه ای در بیکران وجود فقط گاهی احساس می کنم چیزی در درونم می جوشد وحس غریبی در گوشه دلم خانه می کند وجودم لبریز از اشتیاق می شود و کلماتی به سرم می ریزد که نه زبانم را توان بیانشان است و نه قلمم را یارای نوشتن اگر چند سطری می نویسم فقط سر ریز موج های است که در اقیانوس وجودم سر می کشد و دیواره های خسته دلم را شلاق می زند رنج غریب و عزیزیست که به لذت هزار سر خوشی می ارزد... تا نظر شما چه باشد
...

کدام خطوط را باز باید برقصم؟ کدام راه نرفته را طومار بپیچم که لای لش ها خوابم نبرده باشد؟ چشمانم هنوز کابوس رفتن می بینند. بوی کافور توی دماغم می چپانند و خودکار خشکیده ام انگشتان ساطوری شده را بانگ الرحیل نمی زند.

+تاريخ شنبه نوزدهم اسفند 1385

ساعت 4:33 قبل از ظهر

نويسنده لیلی |