گر من ز می مغانه مستم، هستم
گر کافر و گبر و بت پرستم، هستم
هرطايفه ای به من گمانی دارد
من زان خودم، چنانکه هستم، هستم

صبح است دمی بر می گلرنگ زنيم
وين شيشه نام و ننگ بر سنگ زنيم
دست از امل دراز خود بازکشيم
در زلف دراز و دامن چنگ زنيم

از من رمقی به سعی ساقی مانده است
وز صحبت خلق، بی وفايی مانده است
از باده دوشين قدحی بيش نماند
وز عمر ندانم که چه باقی مانده است ...

                                                                                      ( خیام )

+تاريخ جمعه دوم شهریور 1386

ساعت 0:37 قبل از ظهر

نويسنده لیلی |