ز خاک من نمیدانم چه گلهایی که خواهد رست
چگونه بلبلان بر آن عقایق نغمه ها گویند
به پژواکی تمام صحن سبز آن گلستان را 
پر از آواز گردانند
دلم خواهد که یک رنجور قمری نغمه بر دارد
برای خاطر این غم کش ایام تنهایی
که در عمرش نه یاری دیده نه از دیگران یاری
همه رنگ و ریا دیده
همه از مردم پست زمان نیرنگ ها دیده
چنان گوید که یک دم ساکت ای مرغان غوغاگر
بدین گلها که اینگونه سرود عشق میسازید
و نرد عشق می بازید
ز خاکی سر زده از ذره های پیکری عاشق
تمام عمر را منزوی از درد فرقت  ها
و نیرنگ ریا کاران
همیشه گوشه گیر و هم نوای قلب محزونش
به یادش نغمه آغازید
به یادش ناله سر آرید

+تاريخ چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387

ساعت 2:17 قبل از ظهر

نويسنده لیلی |