اشک لیلی

leyli — Mon, 09 Jun 2008 13:37:18 GMT

زندگیم افکارم احساسم همه چیم عوض شده
نه...دیگه لیلا نیستم شدم مجنون و دیوونه !
و چه قدر درد آوره که ایمانتو از دست بدی و عاجزانه بهش نیاز داشته باشی و سخت دنبالش بگردی اما... همه چی به نظرت مسخره بیاد سخته دشواره عذابه
مدتیه که دنبال یه گمشده میگردم ... نمی دونم چیه؟! (شاید خدا باشه)این واژه که تادیروز آشنا بود و امروز غریب
نه در هنر و نه در فلسفه و عرفان نتونستم پیداش کنم
نمیدونم چرا نمیتونم مثل همه زندگی کنم . بگم ــــــــ این دنیا و آدماش و اعتقاداتشون ...
چرا نمیتونم واسه خودم زندگی کنم؟
غصه آدمایی رو می خورم که خودشون به زندگی نکبتیشون عادت کردن و باهاش کنار اومدن...
امان امان امان

به یادم ناله سر آرید

leyli — Tue, 13 May 2008 22:47:02 GMT

ز خاک من نمیدانم چه گلهایی که خواهد رست
چگونه بلبلان بر آن عقایق نغمه ها گویند
به پژواکی تمام صحن سبز آن گلستان را
پر از آواز گردانند
دلم خواهد که یک رنجور قمری نغمه بر دارد
برای خاطر این غم کش ایام تنهایی
که در عمرش نه یاری دیده نه از دیگران یاری
همه رنگ و ریا دیده
همه از مردم پست زمان نیرنگ ها دیده
چنان گوید که یک دم ساکت ای مرغان غوغاگر
بدین گلها که اینگونه سرود عشق میسازید
و نرد عشق می بازید
ز خاکی سر زده از ذره های پیکری عاشق
تمام عمر را منزوی از درد فرقت ها
و نیرنگ ریا کاران
همیشه گوشه گیر و هم نوای قلب محزونش
به یادش نغمه آغازید
به یادش ناله سر آرید

پاینده باد ایران

leyli — Sun, 13 Apr 2008 16:36:18 GMT

براي حذف نام خليج عربي و برگرداندن نام خليج فارس به نقشه ماهواره اي و آنلاين گوگل ارت نياز به 1 ميليون امضا هست. به عنوان يک ايراني از طریق لینک زیر این مطلب را دنبال و اعتراض خود را در این رابطه اعلام نمایید .

http://www.petitiononline.com/sos02082/petition.html

آزاد و پایدار باد ایران و ایرانی

روز شوم سال تحويل !

leyli — Wed, 19 Mar 2008 22:49:18 GMT

روز شوم سال تحويل ، ثانيه نحس ميشه انگار ،عقربه تو راه رفتن مي مونه ... طاقت نداره مرگ ماهي قرمز ها رو توي تنگ دوام بياره ، زمستون ما تموم شد!ظاهرا اينجا بهاره... لعنت خدا به قلبي كه دلي رو جا بزاره!

حرف درد!

leyli — Fri, 14 Mar 2008 21:49:18 GMT

مردمانی را دیدم

که به خاطر پول انسان ها را میکشتند

مردمانی را دیدم

که فقط برای چند دقیقه هوس

خانواده ای را از هم می پاشیدند

و باز تو حرف از صلح جهانی میزنی؟

مردمانی که به خاطر پول دروغ ها میگویند

ومردمانی که برای رسیدن به اهداف خود

هر گونه گناهی را انجام میدهند

و تو حرف از گفتگوی تمدن ها میزنی

فقط بزار من دور بشم

حد اقل بزار سرزمین خودم را

در افکار خودم بسازم

شما قلب مرا و

قلب های بسیاری را شکسته اید...

leyli — Mon, 18 Feb 2008 21:51:18 GMT

رنگ:

هیچ وقت ،

هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد!

امشب دلی کشیدم

شبیهِ نیمه ی سیبی،

که به خاطر لرزش دستانم

زبر آواری از رنگها

نا پدید ماند...

زنده یاد حسین پناهی عزیز...

شازده کوچولو

leyli — Sun, 03 Feb 2008 23:12:30 GMT

آدم‌ها ديگر برای سر در آوردن از چيزها وقت ندارند. همه چيز را همين جور حاضر آماده از دکان‌ها می‌خرند. اما چون دکانی نيست که دوست معامله کند آدم‌ها مانده‌اند بی‌دوست...

10 بهمن... روز هم بستگی وبلاگ نویسان با دانشجو یان در بند!

leyli — Tue, 29 Jan 2008 19:08:18 GMT

طرح ازفرهنگ جلالی

باشد که این حرکت انسان دوستانه به آزادی همه ی دربندیان بینجامد

برای اطلاعت بیشتر یا اعلام حمایت خویش به کمپین 10 بهمن مراجعه فرمائید.

آن زمان که بنهادم سر به پای آزادی
دست خود ز جان شستم از برای آزادی
تا مگر به دست آرم دامن وصالش را
می دوم به پای سر در قفای آزادی
در محیط طوفانزای،ماهرانه در جنگ است
نا خدای استبداد با خدای آزادی
دامن محبت را گز کنی ز خون رنگین
می توان تو را گفتن پیشوای آزادی
فرخی ز جان و دل می کند در این محفل
دل نثار استقلال جان فدای آزادی

"فرخی یزدی"

برف

leyli — Wed, 16 Jan 2008 00:46:53 GMT

در يکی از خاطرات کور
در زمستانی سپيد و سالهايی دور
برف سنگينی شبی باريد
آسمان خنديد و خورشيد از پس دريای پاک ابرها تابيد
شد عروسی زمين و آسمان پرنور
در ميان برق برقِ برفِ بکرِ صبحگاه
چشم هايی کوچک و معصوم خيره بود
برف ها را عاشقانه ژرف می کرد او نگاه
در دلش می ريخت پرواز و سرور
آنچه او می ديد شايد هيچکس هرگز نديد
جلوه ای از برف
جلوه ای از نور
ناگهان ترسی بلند و پاک همچون آذرخش
تار و پود قلب پاک و کوچکش را سخت لرزانيد
تارها لرزيد
و سؤالی مثل موسيقی از آن برخاست قلبش را فشرد
روزی آخر می شوم من هم بزرگ
آه! آيا آن زمان هم لذتی از برف خواهم برد؟

عقل بردار می شود ، امشب!

leyli — Tue, 08 Jan 2008 20:14:16 GMT

چگونه می‌توان متال گوش کرد اما خودکشی نکرد!

در بین گونه‌های متنوع موسیقی تنها گونه‌ای که منتقدان بسیاری جلوش می‌ایستند و عقیده‌ی راسخی دارند که این گونه موسیقی بر روی روان انسان تاثیرات منفی می‌گذارد و انسان‌ها را به جنون‌های آنی، ناهنجاری‌های روانی و نهایتا خودکشی می‌کشاند موسیقی متال و البته بعضی از گونه‌های خشن‌تر ِ موسیقی ِ راک است.
به موسیقی متال لقب موسیقی ِ روان‌خراش داده‌اند! تازه این نهایت لطفشان به این گونه موسیقی ست. چون هستند کسانی که اصلا متال را موسیقی نمی‌دانند و به کل موسیقی ِ راک ( که متال یکی از زیر شاخه های آن است ) سر و صدا می‌گویند.
روان‌خراش بودن ِ موسیقی متال گرچه مقدار زیادی به سلیقه و عادت‌های گوش ِ شنونده برمی‌گردد اما چندان هم لقب بی‌مسمایی نیست! ریف‌های سرد و کوبنده‌ی گیتار بیس، جیغ‌های بنفش گیتار الکتریک همراه با فریادهای هولناک ِ خواننده و درامز ِ متنوع و سرعتی ِ این نوع موسیقی که بیشتر از هرچیز حسی از بدویت به شنونده القا می‌کند و ده‌ها ویژگی ِ منحصر‌بفرد ِ متال باعث شده که هرکسی نتواند این موسیقی را حتی برای ثانیه‌هایی تاب بیاورد!
کاریش هم نمی‌شود کرد! متال اینطور است! خشن، پیچیده، سیاه و معترض! اگر جز این باشد متال نیست!
تاثیرات موسیقی متال ( البته به تنهایی و بدون کمک ِ مخدرهای روان‌گردان! ) مخصوصا بر قشر جوان آنچنان شدید است که می توان گفت هرجا که یک متال باز وجود دارد حداقل یک نفر دیگر هم هست که با وحشت و انزجار به کل ماجرا نگاه کند و به هر وسیله که شده سعی کند او را از این «دیوانه‌بازی‌ها» برهاند؛ که قسمتی از این دیوانه‌بازی‌ها به ویژه در کشور ایران و در بین جوانان ایرانی به دلیل این است که جوانان ایرانی نیز مانند بزرگان ِ این مملکت بیشتر بدنبال ِ هیاهو و جار و جنجال‌های حاشیه‌ای ِ هر چیز هستند تا متن ِ آن.
و البته باید این مهم را در نظر گرفت که موانع متعددی که مقابل موسیقی متال مخصوصا در کشور ما، ایران، وجود دارد این موسیقی را مطرح تر می کند و به مسائل تنش‌زا و تاثیرات نابهنجار ِ آن دامن می‌زند.
مثلا این حرف شاید بظاهر مسخره باشد که موانع ِ گوش کردن و لذت بردن از این نوع موسیقی بسیار بیشتر باعث روان خراشی ِ جوانان ِ ایرانی ِ متال باز است تا خود ِ موسیقی متال!! از طرف دیگر جوانی که از متال نفی می‌شود ممکن است برود آنچنان خودش را در این موسیقی حبس کند که بالاخره دیستورشن‌ها و ریف‌های خشن متال بزنند اعصاب مرکزی و سپس جان عزیزش را درب و داغان کنند! چون بهرحال همه‌ی ما می‌دانیم که زیاده‌روی در هر کاری باعث ضرر است! مثلا اگر یکهو بنشینی به مقدار ِ زیاد ماست یا آلبالو ببلعی، غول هم که باشی سردی‌ات می‌کند و به تهوع دچار می‌شوی!
منتقدان ِ این موسیقی می‌گویند موسیقی متال باعث ناهنجاری‌های روانی، اجتماعی و خودکشی ِ قشر جوان می‌شود. اما توجه نمی‌کنند که نه موسیقی و نه هیچ هنر و نه هیچ چیز دیگری بجز آفریننده‌ی ما نمی‌تواند چیزی را از «هیچ» خلق کند! همانطور که مطالعه‌ی آثار صادق هدایت یا یک فیلسوف ِ نیهیلیست هر کسی را به خودکشی نمی‌رساند موسیقی متال نیز هیچ جوان نرمال و درست و حسابی را به مواد مخدر یا خودکشی متمایل نمی‌کند. این جوان ِ مادرمُرده ای(!) که همراه ِ موسیقی متال به مواد مخدر یا قرص‌های روان گردان یا خودکشی روی می‌آورد حتما یک مرگیش بوده که اولا از بین اینهمه موسیقی ِ متعارف و الکی‌خوش رفته خفن‌ترینشان را انتخاب کرده و ثانیا خودش را توش اینطور دارد خفه می‌کند. موسیقی تشدید‌کننده‌ی احساسات ِ انسان است اما آن‌ها را از هیچ بوجود نمی‌آورد! اگر یک جوان متعارف از موسیقی متال بدش بیاید خب کنارش می‌گذارد و موسیقی ِ متعارفی گوش می‌کند. پس اگر بشدت اذیتش می‌کند اما کنارش نمی‌گذارد و اگر از این موسیقی استفاده‌ی درست نمی‌کند نباید به متال ایراد گرفت؛ کار از جای دیگری می‌لنگد.
شعر نیز در موسیقی متال نیمی از تاثیرگذاری را به عهده دارند و چه بسا تمرکز زیاد روی اشعار پوچ‌گرایانه‌ی برخی از گروه‌ها خطرناک باشد. البته اگر شنونده به آنچه که خواننده می خواند اهمیت بدهد! ( که معمولا در ایران اینطور نیست! خنده‌دار نیست که در ایران جوانان ِ بسیاری از موسیقی بدون کلام بیزارند و در عین‌حال توجهی به اشعار خوانده شده در موسیقی ندارند؟! مثلا برای خیلی‌هاشان فرقی نمی‌کند معر(!) مزخرف: «خیلی خونسردی!/ دیوونه‌م کردی!» و شعر ساده و زیبای: «اگه یه روز بری سفر/ بری ز پیشم بی‌خبر»! انگار که فقط باید یک‌نفر باشد که وسط موسیقی عر بزند!... زدم به جاده خاکی انگار! )
اشعار در موسیقی متال با اعتراض به ناهنجاری‌های سیاسی، نژادی، خانوادگی و غیره همراه است و اشعار عاشقانه جایی ندارند و یا ناخودآگاه به ضد عاشقانه‌هایی بسیار تلخ و نومید‌کننده و کنایه‌آمیز تبدیل می‌شوند. البته نباید پنداشت که این موسیقی بجز ناامیدی و سیاهی چیزی برای عرضه به مخاطب ِ خود ندارد! متال به همان اندازه که ناامید می‌کند به همان اندازه هم به فکر هم وامی‌دارد و امید می‌دهد. موسیقی متال می‌کوشد اشتباهات جمعی و فردی را با غلوی که ویژگی ِ موسیقی متال، چه در موسیقی و چه در اشعار، است به انسان‌ها گوشزد کند و آنها را از خواب غفلت بیدار کند.
بیشتر اشعاری که هم‌اکنون در گروه های متال ِ دنیای غرب خوانده می‌شود گاه درباره‌ی سیاستمداران ِ فریبکار، گاه درباره‌ی مذهب ِ ریاکارانه و گاه نیز در مورد اشتباهات و غفلت‌های انسان ِ خوشگذران و هوا و هوسی ست. که باز هم صد البته نباید با این حرف که این‌ها فقط، مشکلات ِ دنیای غرب است از چنگ این موسیقی فرار کرد! چه بسا این مشکلات در ما بیشتر از غربی‌ها باشد! به این قسمت از شعر Inner self «خویش ِ درون» از گروه برزیلی ِ سپولترا توجه کنید:

Walking these dirty streets
With hate in my mind
Feeling the scorn of the world
I wont follow your rules
Blame and lies, contradicitions arise

Nonconformity in my inner self
I only guide my inner self
…
این اشعار حدیث ِ نفس ِ چند نفر از جوانان ِ سرگردان ایرانی است؟...
تمرکز روی موضوعات آزاردهنده و تفکربرانگیز پایه و اساس ِ اشعار متال است. و این را هم گفتیم که زیاده روی در هر موضوعی مضر است. پس تمرکز در این اشعار که از موضوعات سنگین و سیاه آکنده‌اند می‌تواند بخصوص انسان‌های حساس را حساس‌تر کند و گاه نیز آن‌ها را به سوی مأمنی برای تسکین ِ حساسیتشان بکشاند. این مأمن می تواند مذهب و معنویت و محبت و مهربانی به اطرافیان و تلاش برای رفع ِ اشکالات ِ دنیا باشد و یا مواد مخدر، الکل یا خودویرانگری و خودکشی! انتخابش دیگر با اوست!
بهرحال من فکر می‌کنم نباید عالم ِ زیبای موسیقی را هم مانند ِ سیاستمان به این آسانی جناح‌بندی کنیم و نقایص پیدا و پنهان ِ مادی و معنوی ِ جامعه مان را ساده انگارانه به گردن ِ هنر موسیقی بیاندازیم.